Παρασκευή, 24 Νοέμβριος 2017 11:28

Τη …μπάλα του Διλίνη δεν την πάει άλλο σαϊνι!

Νικήτρια στις εντυπώσεις αναδείχτηκε  η ομάδα των Διλινάτων στο πρώτο τουρνουά ποδοσφαίρου Κεφαλονιάς και Ιθάκης που έγινε στο Ρέντη.

 

 

Η ομάδα μας θύμισε κάτι από …Ατλέτικο Μπιλμπάο (που αγωνίζονται μόνο Βάσκοι) και οι ποδοσφαιριστές ήταν αποκλειστικά και μόνο από το χωριό ενώ  παρόμοια…. φιλοσοφία σύνθεσης στη διοργάνωση  είχαν  και οι Καμιναράδες… στο πιο… ποδοσφαιρικό από εμάς.

Ο στόχος  επιτεύχθηκε αφού καταφέραμε και τερματίσαμε το πρωτάθλημα χωρίς τραυματισμούς και …μπουκάλες οξυγόνου, αφού είχαμε μαζί με την Πεσσάδα το μεγαλύτερο μέσο όρο ηλικίας… Απλά αυτοί είχαν και  ποδοσφαιρική εμπειρία

Η αρμάδα έδειξε από την αρχή τις …διαθέσεις της αφού τη στιγμή που οι αντίπαλοι κατέστρωναν τα σχέδια  πως θα αγωνιστούν , εμείς ψάχναμε για πλαστικά ποτηράκια και κοιτάγαμε πως θα μοιράσουμε ισόποσα το τσίπουρο Σικίνου που είχαμε προμηθευτεί για τις ανάγκες των αγώνων… Μετά το γυρίσαμε στις μπύρες.

Στους τρεις αγώνες που δώσαμε είχαμε προοδευτική άνοδο και βελτίωση και αν συνεχίζαμε μέχρι το πρωί θα είχαμε νικήσει κιόλας…

Ας περάσουμε στην ατομική κριτική στους λεβέντες που τίμησαν την ένδοξη φανέλα του ΑΟΔ , που μας είχε στείλει η ομάδα του χωριού.

Πρώτος και καλύτερος ο κόουτς Πέτρος Διακάτος , μια ηγετική μορφή στον πάγκο που καθοδήγησε αριστοτεχνικά τους παίκτες μας. ΟΝΤΩΣ έκανε εύστοχες παρατηρήσεις κατά τη διάρκεια του ματς,  είχε την εικόνα το πως θα έπρεπε να παίξουμε και έδειξε ότι μπορεί να ανταπεξέλθει στο συγκεκριμένο πόστο.

Κάποια προβληματάκια είχε στο κομμάτι των αλλαγών αφού  σε κάποια στιγμή είχε θολώσει και ζητούσε να μπει από τον πάγκο ένας παίκτης που ήδη αγωνιζόταν!

Γκολκίπερ ήταν ο Χριστόφορος Κουνάδης , ο «κέρβερος» κάτω από τα γκολπόστ μας αποσόβησε αρκετές φορές βέβαια γκολ και έδειξε φοβερά αντανακλαστικά αφού «βομβαρδίστηκε» από όλες τις αποστάσεις.

Αν δεν είχε τη νοοτροπία τερματοφύλακα… πόλο,   να αποκρούσει δηλαδή και όσα σουτ πήγαιναν από τη μέση του και κάτω θα είχαμε γλιτώσει ακόμα περισσότερα.

Στην άμυνα ο ένας «βράχος» ήταν ο Βλάσης Καλαφάτης , αθλητικότατος δεν κουράστηκε ούτε στιγμή (παρότι πρέπει να είναι το τρίτο του ποδοσφαιρικό ματς την τελευταία δεκαετία)  και έκοψε πολλές φορές τις επιθέσεις των αντιπάλων χωρίς φάουλ ενώ «καθάρισε» φάσεις και με το κεφάλι.

Κορυφαία του στιγμή ήταν σε κάποια φάση που είχε γίνει αλλαγή να μονολογεί «Δεν ξέρω γιατί τρέχω και το χειρότερο είναι ότι  δεν ξέρω κατά που να τρέξω»…

Συνεχίζουμε την κριτική των παικτών μας με τον Λευτέρη Κουνάδη ο οποίος ήταν πασπαρτού. Ένα πολυεργαλείο που αγωνίστηκε σε όλες τις θέσεις και ήταν αυτός που εμψύχωνε συνεχώς τους συμπαίκτες του για το κάτι παραπάνω, κρατώντας μάλιστα και μπάλα.

Έβγαλε όλα τα ματς στο… συννεφάκι του ότι  ήμασταν πανομοιότυπη ομάδα με τις υπόλοιπες και το αποκορύφωμα είναι όταν σε μία φάση έπεσε κάτω και άρχισε να ξηλώνει το χορτάρι.

Παναγής Κατσούρης. Ο σκόρερ της ομάδας μας! Ήταν ο πρωταγωνιστής στην κορυφαία στιγμή των Διλινάτων , όταν και βρήκαν τον δρόμο προς τα αντίπαλα δίχτυα. Η ολύμπια ψυχραιμία του και ο τρόπος που νίκησε τον  τερματοφύλακα έδειξε την τεράστια κλάση του και ότι ακόμα της …μιλάει της μπάλας.

Κατά τα άλλα στο μεγαλύτερο μέρος των παιχνιδιών ήταν ξεχασμένος μόνος στην επίθεση χωρίς κουράγια να κυνηγήσει μπάλες. Κάθε φορά που γινόταν αλλαγή το πρόσωπο του φωτιζόταν από χαρά

Μία από τις ευχάριστες εκπλήξεις ήταν ο Γεράσιμος Μαζαράκης που έπαιξε πρώτη φορά με την ομάδα και ήταν ο μοναδικός που ανοιγόταν και ζητούσε μπάλα όταν η ομάδα επιχειρούσε να βγει μπροστά και γενικά είχε καλές τοποθετήσεις

Για κάποιο ανεξήγητο λόγο  αρκετές φορές έπαιζε εντελώς πλάγια και σε κάποιες στιγμές έβγαινε και εκτός γηπέδου . Κάτι δεν δούλευε καλά στο τηλεχειριστήριο του…

Το ντεμπούτο του με τα Διλινάτα έκανε και ο Γιώργος Κασνάκης που έδειξε ότι είναι κοντρολαρισμένος παίκτης. Γνωρίζει τα μυστικά της στρογγυλής θεάς και ήταν από τους μοναδικούς που ντρίμπλαραν τους αντιπάλους.

Το πρόβλημα ήταν ότι δεν είχε κουράγιο να συνεχίσει μετά τη ντρίμπλα και η ταχύτητα του θύμιζε κάτι από …ταινία του Αγγελόπουλου.

Γεράσιμος Δελλαπόρτας . Μάχιμος μέχρι εκεί που δεν πάει. Αντοχές , πνευμόνια και γενικά διάθεση για να φορτσάρουμε…

Το πρόβλημα ήταν ότι αυτό γινόταν στις …μισές περιπτώσεις των φάσεων που συμμετείχε. Στις άλλες μισές ήταν σαν κάποιος να του έβγαζε την πρίζα…

Τέλος, ο υπογράφων διαπίστωσε για ακόμα μία φορά ότι το κακό δεν είναι όταν μεγαλώνει κάποιος αλλά όταν δεν θέλει να καταλάβει  ότι μεγαλώνει…

Κάποτε ο  Ερνέστο Γκεβάρα είχε πει « Σε αυτή τη μάχη είναι τιμή μας  που ήμαστε με τους ηττημένους»… Το αυτό ισχύει και δια εμάς.

Άγγελος Σκλαβουνάκης 

 



Πηγή http://www.dilinata.gr