Σάββατο, 25 Νοέμβριος 2017 05:54

Πολύ γέλιο: Ο Ληξουριώτης καπιτά Μιστροκλής και ο Φραγκοράφτης από το Αργοστόλι

Μια αστεία ιστορία από το προσεισμικό Αργοστόλι.


Σπρώξε την πόρτα και πάρτο!...

Αναμφισβήτητα ο πιο πνευματικός φαρσέρ των προπολεμικών μας αξέχαστων χρόνων ήταν ο Ληξουριώτης φτωχός και τίμιος καϊξής καπιτά Θεμιστοκλής ο Μαρέντος, ο πασίγνωστος «Μιστροκλής». Ήταν το τελώνιο και ζιζάνιο τ’ Αργοστολιού και του Ληξουριού κι οι αμίμητες φάρσες που σκάρωνε, παρέμειναν ιστορικές πολλές των οποίων σας δώσαμε στις «Κεφαλονίτικες Ηθογραφίες» και σε περασμένα μας τεύχη.

Όμως τούτο δε σημαίνει πως ο καπιτά Μιστροκλής έβγαινε πάντοτε τροπαιούχος και νικητής. Γιατί είχαν τότε και το Ληξούρι και το Αργοστόλι τους σατανάδες τους!... Κάποια άλλα ζιζάνια, που πολλές φάρσες σκάρωναν εις βάρος του πανέξυπνου Μιστροκλή. Και μια τέτοια υπέροχη του σκάρωσε ο Αργοστολιώτης φραγκοράφτης ο Φρίγκος. Εξαιτίας της οποίας, μίαν ολόκληρη εβδομάδα εξαφανίστηκε από την πιάτσα ο καπιτά Μιστροκλής, για να γλυτώσει από τα πειράγματα και την καζούρα.

Αλλά ας αφήσουμε τα μεζεδάκια και ας έλθουμε στο ψητό!...

Οι βροχές και τα κρύα είχαν αρχίσει κι ο καπιτά Μιστροκλής προτίμησε τον φραγκοράφτη τον Φρίγκο να του ξαναγυρίσει το παλιό του ταμπάρο (παλτό).

-Αλλά το θέλω Φρίγκο μου να το φορέσω την Κυριακή.

-Θα είναι έτοιμο, καπιτά Μιστροκλή μου μείνε ήσυχος!...

Αλλά οι βδομάδες κυλούσαν κο οι Κυριακάδες διάβαιναν κι όλο ξηλωμένο είχε ο Φρίγκος το ταμπάρο του καπιτά Μιστροκλή. Μέχρι που ζύγωσαν και τα Χριστούγεννα.

Κι ένα μεσημέρι, που ο Μιστροκλής θα έφευγε με το καϊκι του για το Ληξούρι πήρε την απόφαση να πάει να πάρει από του Φρίγκου που τον κογιονάριζε, έστω και άφκιαστο το ταμπάρο του, για να του το τελειώσουνε στο Ληξούρι. Ήταν Δεκεμβριάτικη μέρα χαρά Θεού. Ο ήλιος ζέσταινε τα νοητά κι ανόητα της Πλάσης όντα κι ο Φρίγκος με τη παρέα του τρώγανε στην απέναντι από το ραφτάδικο ταβέρνα του Φάντε. Κι είχε μισογερτή τη πόρτα του μαγαζιού του για να χει τα μέντε του, μη φανεί κανένας πελάτης.

Είχε είπαμε μεσογερμένη τη πόρτα του αλλά δεν σας είπαμε πως στο επάνω μέρος της πόρτας και μεταξύ του τοίχου, είχε τοποθετήσει ένα κομμάτι δικτυωμένο σύρμα και επί του οποίου είχε τοποθετήσει ένα τενεκέ πετρέλαιο γεμάτον νερό και καμμιά δεκαριά παλιό κατσαρόλες, παλιό τηγάνια, παλιομπούρικα και ότι άλλα τενεκέδια παλιό κουτα κατάφερε να συνάψει.

Ο δε παρά του Φρίγκου αναμενόμενος καπιτά Μιστροκλής επί τέλους φάνηκε στο καντούνι.

-Έλα καπιτάνιο μου να πάρεις μεζέ και να πιεις στην υγεία μας το ποτηράκι σου.

-Άκου Φρίγκο μου ούτε το κρασί σου θέλω μήτε πια και την καλημέρα σου.

-Γιατί μωρέ Μιστροκλή;

-Δώσε μου το ταμπάρο μου ξηλωμένο, γιατί παρατράβηξε το κογιονάρισμα.

Αυτό βέβαια φίλοι μου θα καταλάβετε πως περίμεναν κι ο Φρίσκος με την παρέα του. Και δήθεν στεναχωρημένος, δείχνοντας του τη μισόγερτη πόρτα-παγίδα του μαγαζιού του, του φώναξε θυμωμένα:

-Μωρέ δεν σηκώνομαι να το πει ο γκράν – πάπας.

-Κι εγώ σου λέω πως θα πάω με το χέρι μου να το πάρω, του αποκρίθηκε νευριασμένος ο Μιστροκλής.

-Σπρώξε τότε την πόρτα και πάρτο!... Του απάντησε ο Φρίγκος, αλλά δεν ευθύνομαι για ότι θα γίνει!...

Και καθώς θα καταλάβετε, αγαπητοί μου το μοιραίον επήλθε, όπως λένε και οι σοφοί μας γραμματοδιδάσκαλοι.

Με τη νευριασμένη σπρωξιά που έδωσε ο καπιτά Μιστροκλής στην πόρτα του ραφτάδικου για να μπει και με το χέρι του και με το μαχαίρι του να παρει το μισοφκιασμένο ταμπάρο του, επακολούθησε ο….σεισμός!....

Και δέχτηκε κατακέφαλα τον γεμάτο κρύο νερό ντενεκέ του πετρελαίου, τα παλιο τηγάνια, τις παλιό κατσαρόλες, τα παλιό μπούρικα και τους παλιο ντενεκέδες, με διαολική συντροδή.

Όμως ενώ και τα τραπέζια της γεμάτης κόσμο ταβέρνας του Φάντε μπατάρανε από τα γέλια, ο καπιτά Μιστροκλής μούσκεμα από το κατάβρεγμα και με καρούμπαλους στο κεφάλι, δεν πτοήθηκε. Μπήκε…θριαμβευτής στο ραφτάδικο του Φρίγκου, άρπαξε το ταμπάρο του και ξεπορτίζοντας βροντοφώναξε:

-Μια βδομάδα θα κάμω για να ξανά φανώ στην πιάτσα με τούτο που μώφκιασσες, μωρέ άτιμε! Αλλά εσένανε θα σε κάμω να κρύβεσαι ένα χρόνο!...

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Ο Φανός της Κεφαλονιάς" τον Οκτώβριο του 1962