Τρίτη, 21 Νοέμβριος 2017 01:15

Η Ιταλική Όπερα Τσιτα ντι Κάιρο ...και η "Χρυσή νεολαία τ’ Αργοστολιού" λίγο μετά το 1920

Ήταν κάποιο καλοκαιράκι μετά τα 1920 που μας επισκέφθηκε η τελευταία Ιταλική Μελοδραματική Κομπανία "ΤΣΙΤΑ ΝΤΙ ΚΑΪΡΟ".


Που είχε κάπου 60 πρόσωπα κι ανάμεσα στους καλλιτέχνες της δυό διάσημους, την πριμαντόνα Τζοβάνα ντ’ Αμίκο και τον τενόρο Νίκο Κορντέλλα της ‘’Σκάλας του Μιλάνου’’. Κι ήταν όπερα κι οπερέτα το πανευρωπαϊκής φήμης τούτο συγκρότημα.

Ο δε κωμικός και σουμπρέττος Τζάκομο Μαλτατζέα σημειώνω πως είναι ο πρώτος που μαζί με την νταρντάνα σουμπρέττα Τζίνα ντε Κόντ, χόρεψαν στη σκηνή μας κλακέττε, στην οπερέττα "Παέζε ντι Καμπανέλλι."

Το δε Δημοτικό Θεατράκι μας ο "Απόλλωνας" ήταν κάθε βράδυ κατάμεστο. Κι έπιασε μέντια 16.000 δραχμές, ποσόν π΄ούτε ξαναπιάσθηκε, ούτε πρόκειται να ξαναπιασθεί από Θίασο στο νησί μας.

Όσο για μας, τη τότε "Χρυσή νεολαία τ’ Αργοστολιού" οι τσέπες δεν μας επιτρέπανε να μπαίνουμε από τη πόρτα του Θέατρου. Αλλά σα φιλόμουσοι δε εχάσαμε καμμιά παράσταση. Απολαμβάνοντας απλήρωτα το ξέχωρο θέαμα, από τα θεωρεία μας, ήτοι από τα μουράγια του έναντι του Θεάτρου κήπου του Ρωμάνου κι από τα πανύψηλα της πλατείας Βαλλιάνου πλατάνια.

Αλλά ήταν η εποχή των πρώτων επεισοδιακών – ληστρικών κινηματογραφικών έργων. Κι οι διαρρήξεις, ανατινάξεις, γροθιές, στιλεττιές και πιστολιές των ηρώων του σινεμά μας είχαν επιδραστικά συγκινήσει τις νεαρές και ευαίσθητες μας ψυχές. Η δε επλιδοφόρα παρέα μου, (πολλοί των οποίων ανέβηκαν σήμερα στης πολιτείας, στου πλούτου και στης κοινωνίας τα ύψιστα σκαλοπάτια και μονάχα εγώ απόμεινα…πάτος), συνέλαβε το εκβιαστικό του θίασου σχέδιο.

Κι ούτε λίγα-ούτε πολλά, με μιαν ανώνυμη επιστολή μας ζητούσαμε από το θιασάρχη να μας ακουμπήσει μετά τα μεσάνυχτα σε ένα απόμερο τραπεζάκι του τότε Δημοτικού Καφενείου πενήντα χιλιάρικα. Αλλιώτικα, τον απειλούσαμε πως θα ανατινάξουμε το θέατρο και θα σφάξουμε όλους τους Ιταλούς θεατρίνους του.

Δεν ξέρω όμως αγαπητοί μου, αν ο Ιταλός θιασσάρχης διάβασε το απειλητικό γράμμα μας, ούτε αν του έδωσε σημασία. Εκεί όμως που μπορούμε να καυχηθούμε, είναι ότι εμείς κρατήσαμε κάπως το λόγο μας.

Εφκιάσαμε με τσουφιά και μπαρούτι ένα βαρελότο μεγάλο, σα κατσάμπα του Ληξουριού. Που από το μουράγιο του Ρωμάνου το ρίξαμε στη σκηνή του "Απόλλωνα" στη παράσταση της "Αίαντας". Η δε έκρηξη είχε τρομερά αποτελέσματα . Οι θεατρίνοι την πέρασαν για εκδήλωση θαυμασμού του κοινού, ενώ εμείς παίρνοντες δρόμο για τα κατσάβραχα του "Τηλέγραφου" στα σκοτάδια και νομίζοντας πως μας καταδίωκε όλη η αστυνομία του Αργοστολιού , φτάσαμε και κρυφτήκαμε κατά τα χαράματα στις σπηλιές και στα ακρογιάλια της Λάσσης. Όπου την βγάλαμε κρυβόμενοι και τρεφόμενοι επί 3-4 μέρες και νύχτες μ΄αχινούς, με πετάλλες, μ΄αγριοκουκούτσες κι αγριόχορτα, σαν τον ερημίτη τον Άη Γιάννη, βοήθεια μας!

Κι ύστερα υπάρχουν μανάδες και πατεράδες, που σου λένε πως σήμερα τα παιδιά τους είναι άτακτα και ζωηρά…!

Ο Βουνάς

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Ο Φανός της Κεφαλονιάς" τον Φλεβάρη του 1961