Τρίτη, 12 Δεκέμβριος 2017 00:48

Η Παναγία η Πρεβεζιάνα στο Αργοστόλι και η ιστορία της

Μια από τις ιστορίες και τους θρύλους της Κεφαλονιάς. Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Ο Φανός της Κεφαλονιάς” τον Γενάρη του 1961:


"Εκεί στα μέσα του πιο εμπορικού προσεισμικού και μετασεισμικού δρόμου του Αργοστολίου, του Λιθόστρωτου υπήρχαν το ιστορικό των Καθολικών Μοναστήρι με πλάι την εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Που μας τα ξανάχτισε καλύτερα και από πρώτα ο σεβαστός και αξιοθαύμαστος αιδεσιμότατος ‘’πάντρε Δωρόθεος’’, ο μοναδικός τωρινός καθολικός κληρικός του νησιού μας, που για το ήθος του, τη μόρφωση του και την φιλάνθρωπη δράση του λατρεύεται και από το ποίμνιο του αλλά από ολόκληρη την κοινωνία μας.

Μια ευγενική πρόσκληση του οποίου με έφερε τον περασμένο μήνα στα εγκαίνια της νέας όμορφης του Αγίου Νικολάου των Καθολικών εκκλησίας, μέσα στην οποίαν με χαρά μου ξανάδα τη χάρη Της την ιστορική Εικόνα της ΄΄Παναγίας της Πρεβεζιάνας’’ ομορφοστολισμένη και στην πιο τιμητική θέση.

Γιατί και τούτο το παράξενο μόνον ίσως στο νησί μας συμβαίνει. Δηλαδή με 2 ;; σε μιαν Καθολικήν Εκκλησία, να υπάρχει και να λατρεύεται και από τα δύο δόγματα μιαν Εικόνα Ορθόδοξη.

Το ιστορικό, λαογραφικό και λατρευτικό της οποίας, μας το δίνει παραστατικό και ολοζώντανο ο άφθαρτος λαογράφος μας κ. Μίμης Λουκάτος στην "Κεφαλονίτικη Λατρεία’’ του. Για τούτο και δεν τολμώ να κάμω δική μου περιγραφή. Αλλά θα περιορισθώ σε μια σταχυολόγιση του ιστορικού και λαογραφικού του κ. Λουκάτου, για να μυηθούν και αμύητοι!

Ήτανε λέει ένα καράβι ορθόδοξο Κεφαλονίτικο που έπλεε στα νερά της Πρέβεζας και είδε το Άγιο Εικόνισμα να επιπλέει στη θάλασσα αλλά δεν σταμάτησε να το πάρει. Πέρασε όμως αργότερα το καΐκι του Κεφαλονίτη Καθολικού καπιτά Πάγκαλη, που ευλαβικά το ανέσυρε από την θάλασσα και το έφερε στο Αργοστόλι και το χάρισε στην Καθολική Εκκλησία του Αγίου Νικόλα.

Όμως ο τότε Δεσπότης μας διάταξε τους Καθολικούς να το παραδώσουνε στην κοντινή ορθόδοξη εκκλησία του Σωτήρα.

Αλλά την ημέρα κουβαλούσανε οι ορθόδοξοι το Ιερό Κόνισμα της "Παναγίας της Πρεβεζιάνας" στην εκκλησία τους και την νύχτα η Χάρη Της  γύριζε στην φιλόξενη των Καθολικών εκκλησία. Κι όπως επί λέξει σημειώνει και ο κ. Λουκάτος:

Είπανε τότε να βάλουνε δυό βάρδιες τη νύχτα όξου στο Λιθόστρωτο να γδούνε τι γίνεται. Εκάτσανε λοιπόν όλη τη νύχτα και επαραμονεύανε. Κατά τσι δώδεκα τα μεσάνυχτα είγδανε ένα φως που έβγαινε ανάερο από την πόρτα του Σωτήρα. Το φως εφκειό ετράβηξε ντρίτα κατά τη Φραγκοκλησιά, ακούμπησε στο φινιστρίνι που είναι όξου από την πόρτα τση και από εκεί χάθηκε. Την άλλη μέρα το πρωί το κόνισμα βρέθηκε πάλε μέσα στη Φραγκοκλησιά και ευκειό είτανε το φως που επροβάτιε την νύχτα. Τι να κάμουνε οι Αργοστολιώτες; Το πήρανε απόφαση πως η Παρθένα δε τσου ήθελε. Την άφησαν λοιπόν εκεί εμπόρανε να Τση γυρίσουνε τα μυαλά; Κι είπανε να συνεννοηθούνε κάπου κάπου να Την στολίζουνε και ναν Τση ψάλλουνε!

Έτσι κάθε στις 8 Σεπτεμβρίου που η "Παναγία η Πρεβεζιάνα"  γιορτάζει συμβαίνει ίσως και το μοναδικό λατρευτικό επί του γήινου πλανήτη. Οι καθολικοί μας παραχωρούνε την εκκλησία τους για τρεις παρακλήσεις. Και οι Ορθόδοξοι με τον Κλήρο μας λειτουργιόμαστε στην Καθολική εκκλησία, κι ανασπαζόμαστε την Αγία Εικόνα της "Παναγίας της Πρεβεζιάνας" που συνεχίζει να προτιμάει το φιλόξενο Καθολικό περιβάλλον της. Γιατί δεν μπορεί η Χάρη της ούτε να λησμονήσει, μα ούτε και να συγχωρέσει το προπάπο μας ορθόδοξο καπιτάνιο που την είδε στη θάλασσα μα δεν την ασήκωσε. "