Πέμπτη, 30 Μάρτιος 2017 21:41

Η Βάφτιση στη Σισιώτισσα το 1909

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Αγγελο-Διονύση Δεμπόνου, «το Αργοστόλι διασκεδάζει», και από το κεφάλαιο, «Η Βάφτιση στη Σισιώτισσα».


“Στο Αργοστόλι από χρόνια πολλά η βάφτιση είχε καθοριστεί να γίνεται στον παραλιακό χώρο έξω από τη Σισιώτισσα, τη μοναδική παραθαλάσσια εκκλησία του Αργοστολιού. Και τούτο το προνόμιο, πέστε το, δεν ήτανε απαραίτητο με τις μετασεισμικές οικοδομικές ανακατατάξεις να της αφαιρεθεί, μια και η εκκλησία ξανακτίστηκε στον ίδιο ακριβώς χώρο της.

Ο χώρος ήτανε προνομιούχος για μια τέτοια εκδήλωση. Εκεί ακριβώς στη συμβολή της παραλίας με τη γέφυρα, στηνότανε το πάρκο. Έτσι μια τεράστια γωνία με δύο όψεις προς τη θάλασσα, μια της παραλίας και η άλλη της γέφυρας, προσφέρανε άνετο και απέραντο χώρο για ελεύθερα οπτικά πεδία προς το σημείο της τελετής”.

“Αυτή την ξεχωριστή μέρα, η Σισιώτισσαείχε το προνόμιο να δέχεται τις αρχές του Τόπου. Και κοντά σ’ αυτούς, όλος ο κόσμος που έρχεται να παρακολουθήσει την τελετή. Δηλαδή το Αργοστόλι ολόκληρο και όχι λίγοι από τα κοντινά Λειβαθινά χωριά και τα Δειλινο-Φαρακλάτα… Η εκκλησία ασφυχτικά γεμάτη… Μεγάλη ικανοποίηση για τους επιτρόπους, και βέβαια ιδιαίτερη για τον παπά, που σήμερα είναι ο δίσκος με την μ ά ν τ σ ι α του. Ο μποναμάς του. Όλοι οι παπάδες του Αργοστολιού, όλοι οι ψαρτάδες και ο Δεσπότης με την ακολουθία του.
Οι μουσικές δίνουν το σύνθημα πως η λειτουργία τελείωσε και η τελετή της Βάφτισης θα αρχίσει. Είναι πια μεσημέρι… Πάντα υπολογίζανε η Βάφτιση να γίνεται μετά την απόλυση των άλλων εκκλησιών για να συγκεντρώνουνται όλοι οι παπάδες του Αργοστολιού και οι ξένοι ενορίτες, για περισσότερη μεγαλοπρέπεια.
Ένα βουερό μελίσσι από κόσμο έχει πιάσει τη Γέφυρα μέχρι σχεδόν την στροφή και άλλο τόσο στο πεζοδρόμιο της παραλίας. Και μέσα στη θάλασσα, που σπάνια την αφρίζει ο γρέος τέτοια εποχή, δεκάδες μικρά πλεούμενα. Γαϊτες, βάρκες, μαούνες, καΐκια, φελούκες, σημαιοστολισμένες, κατάφορτες από κόσμο, που κρεμόταν στην κουπαστή, στα κατάρτια, πιασμένοι στα ξάρτια. Και πιο μπροστά από όλες, κοντά στο πάρκο, οι βάρκες με τους βουτηχτάδες που θα βρούνε το Σταύρο”.
……………………………………………………………………………
“Έτσι και το σωτήριο εκείνο έτος του 1909… Επίσημοι, η μπάντα της Φιλαρμονικής, παπάδες και κόσμος σαν πάντα να έχει πήξει η γέφυρα και το πεζοδρόμιο της παραλίας, για να παρακολουθήσουν την τελετή. Μόνο ο Δεσπότης έλειπε, ο Δαμασκηνός. Γιατί από τον Σεπτέμβρη του 1907 μέχρι και τον Αύγουστο του 1909 ήτανε συνοδικός σύνεδρος.
Στην ακολουθία επρωτοστάτησε ο νεοφερμένος ιεροκήρυκας της μητρόπολης αρχιμανδρίτης Άνθιμος Λάπας, που έκαμε και την τελετή της βάφτισης.
«…Αλλ’ ο Σταυρός τον οποίον έρριψεν ο σεβαστός αρχιμανδρίτης εις την θάλασσαν δια να ευρεθεί υπό των βουτηχτών, δεν ευρέθη ακόμη. Τον εζητούσαν επί τρείς ώρας με τ η ν μ π ό χ α ν…»

Το πράγμα δεν ήτανε για γέλια… Γιατί αυτή η μικρή ανωμαλία ανέτρεψε την ιερότητα και από κατανυκτική η τελετή μετατράπηκε σε ιλαρότητα. Και μάλιστα με ενδιαφέρον και για την εξέλιξη και για το αποτέλεσμα, μια και όπως είπαμε, το χάσιμο του Σταυρού είχε και οικονομικές συνέπειες που εβάραιναν.

Και βέβαια, εκείνος που δέχτηκε τα περισσότερα πυρά ήτανε ο άτυχος αρχιμανδρίτης, που κατηγορήθηκε πως, με το άστοχο και πρωτόπειρο ρίξιμό του έγινε η αιτία ο Σταυρός να καρφωθεί στο βούρκο και να χαθεί.

Κι ούτε το φανταζόμουνα
ούτε στο νου μου τώχα
πως θα γυρεύουν το Σταυρό
στον βούρκο με την μπόχα!
Είν’ ένα πράμα δηλαδή
που ο νους του ανθρώπου φρίττει.
Μωρέ δουλειά που πάθαμε
με τον αρχιμανδρίτη!!!...
Εφ. Ζιζάνιον.

Την επόμενη χρονιά, στα 1910, η Βάφτιση παρουσίασε μια ευχάριστη έκπληξη. Την πρώτη εμφάνιση του μουσικού σώματος του Εργατικού Συνδέσμου (της μουσικής της Σχολής των Απόρων),της «μικρής μουσικής», όπως καθιερώθηκε να ονομάζεται αργότερα… «Η οποία ενεποίησεν αρίστην εντύπωσιν».
Μα δεν πρόλαβε ο κόσμος να χαρεί την πρώτη έκπληξη και τον περίμενε άλλη, μεγαλύτερη και σημαντικότερη.

Ο Δεσπότης, ο Δαμασκηνός, τη στιγμή του «εν Ιορδάνη», αντί να τινάξει στη θάλασσα τον γνωστό ξύλινο Σταυρό, έκαμε τη βάφτιση με ένα μικρό Σταυρό μετάλλινο δεμένο με κορδέλλες.
Η απώλεια και η αναζήτηση του Σταυρού θα επαναληφθεί ύστερα από 13 σημαδιακά χρόνια, στα 1922. Έσπασε η κορδέλλα που τον κρατούσε δεμένο ο ίδιος ο Δεσπότης, ο Δαμασκηνός, που πραγματικά βρέθηκε σε πολύ δυσάρεστη θέση. Γιατί για ώρες…

«πηδούν οι δύται με ορμή και φθάνουν στον πυθμένα
και ξενερώνουν άπρακτοι, με χέρια σταυρωμένα».
Εφ. Τελώνιον.

Τελικά ο Σταυρός θα ανασυρθεί από ένα δαιμόνιο βουτηχτή της εποχής, τον Όθωνα Μαρκάτο ή Μπανιέρη, που σκέφτηκε να τον αναζητήσει πολύ μακρύτερα, υπολογίζοντας τα ρεύματα που τον είχαν παρασύρει.

«Αφού εβρέθηκε ο Σταυρός ησύχασε ο Δεσπότης…».
Εφ. Τελώνιον


Spyros Matiatos
Κομπόγιο ιστορίας Κεφαλονιάς & Ιθάκης